Armando (genoemd naar Armando Diaz, naar een idee van Del Close).
De Armando lijkt op het format Melanie.
Een Armando kan deze structuur hebben:
- Suggestie / opdracht van het publiek.
- Armando-monoloog — op basis van de suggestie houdt de monoloogspreker (Armando) een monoloog die geworteld is in de werkelijkheid en in zijn persoonlijke ervaring (een waar verhaal).
- Scènes — de andere spelers analyseren ("pellen") de monoloog en spelen scènes die op de monoloog zijn geënt. Er moeten thematische, becommentariërende en tangentiële scènes inzitten.
- Armando-monoloog — Armando zet de monoloog voort, belicht wat is gespeeld en duwt de ideeën verder.
- Scènes — als boven.
- Armando-monoloog — als boven.
- Scènes — als boven; nu zouden thema's en personages moeten gaan circuleren (terugkeren).
- Armando-monoloog — als boven.
- Scènes — als boven.
- Slot-Armando-monoloog — Armando bundelt de elementen van het stuk en sluit af met een laatste verwijzing naar de oorspronkelijke suggestie.
Als avondvullend format kunnen meerdere bedrijven gespeeld worden, elk als een eigen Armando. Het herinbouwen van elementen uit de eerste Armando in latere bedrijven is mogelijk en welkom.