Twee spelers beginnen een gewone scène in het Nederlands. Wanneer de spelleider een teken geeft, bijvoorbeeld in de handen klapt, moeten ze meteen — zonder onderbreking of spreekpauze — overschakelen op Gromolo (wartaal). Klapt de spelleider na enkele seconden opnieuw, dan gaat het weer terug naar het Nederlands, enzovoort, steeds heen en weer. Deze wisselingen moeten als vanzelfsprekend in de spraakstroom en zonder enige nadruk gebeuren.
De switch kan zo vaak plaatsvinden als gewenst, en de duur van de Gromolo/Nederlandse delen mag verschillen. Ook tijdens de Gromolo-fase moet de scène doorlopen. Het is ook belangrijk dat de afzonderlijke fases (Nederlands/Gromolo) niet te lang worden en tegen het einde van de scène steeds korter worden.
Aanwijzingen en tips
Het spel werkt alleen als er echt geen enkele overgang in de spraakstroom te horen is, ook geen ademhalingspauze! In het beste geval wordt er midden in een gesproken zin tussen de twee talen gewisseld.
Er moeten geen overdreven gestische uitbeeldingen worden ingezet. Spelers neigen er vaak toe om tijdens het Gromolo-praten iets opvallend pantomimisch uit te leggen. De spelers moeten zich echter in de Gromolo-conversatie gedragen alsof ze precies begrijpen wat hun tegenspeler bedoelt of zegt. Ook aan het publiek moet niet door extravagant spel de handeling worden uitgelegd. Het is trouwens helemaal niet nodig dat elke handeling eenduidig is, want juist de meerduidigheid van de afzonderlijke handelingen maakt de charme van het spel uit. Het is vergelijkbaar met een film in een vreemde taal. Ook daar begrijp je niet elk detail, en toch ontvouwt zich het grote verhaal.
Eventueel kunnen de terugkeerpunten naar het Nederlands worden gebruikt om onduidelijkheden "onopvallend" weg te nemen.
Gromolo-switch is mogelijk als zelfstandig spel, maar kan ook in elk willekeurig ander spel worden ingebouwd.
Eigenlijk ontstond dit spel, zoals zo veel improvisatiespellen, vanuit een oefening. Het spreken in Gromolo reduceert enerzijds de communicatie tot de manier waarop er gesproken wordt, en anderzijds moeten de spelers meer lichaamstaal, gebaren en mimiek gebruiken.
Zie ook: Zing-switch