Het Melanie-game werd eveneens door Del Close ontwikkeld.
Aan het begin staat één speler voor het publiek en neemt een suggestie aan. Daaruit ontwikkelt hij een monoloog, geworteld in levenservaring (vaak die van het publiek). Een groep spelers speelt dan verschillende scènes die de betekenis van de suggestie aftasten. Groepsscènes en monologen beginnen zich met elkaar te vervlechten — de spreker van de monologen fungeert als surrealistische ceremoniemeester — totdat een algemene waarheid over spelers en publiek aan het licht komt.
De eerste die deze vorm als soliste op de planken bracht, heette Melanie (vandaar de naam) — ze was ook een groot verhalenverteller. Nauw verwant is de "opvolgervorm" Armando, een zeer vergelijkbaar format dat door Armando Diaz werd uitgevonden. Door verschillende persoonlijke stijlen verschillen beide vormen lichtjes; de verschillen op een rijtje zetten zou langdradig zijn.