Oorsprong
De Reidans volgt het voorbeeld van het gelijknamige stuk ("Reigen") van Arthur Schnitzler. In dit stuk treden verschillende personages na elkaar op. Er staan altijd maar twee tegelijk op het podium. Het gaat erom een relatie tussen alle personages tot stand te brengen.
Bij Schnitzler is de volgorde:
- De hoer — De soldaat
- De soldaat — Het kamermeisje
- Het kamermeisje — De jonge heer
- De jonge heer — De jonge dame
- De jonge dame — De echtgenoot
- De echtgenoot — Het zoete meisje
- Het zoete meisje — De dichter
- De dichter — De actrice
- De actrice — De graaf
- De graaf — De hoer
Impro-Reidans
Bij de impro-Reidans staat de volgorde niet vast. In het bovenstaande voorbeeld kunnen in de 3e scène het kamermeisje en de soldaat te zien zijn.
Scènewissels gebeuren via Freeze.
Belangrijk: elke speler belichaamt steeds hetzelfde personage.
Tussen scènes zijn tijdsprongen naar de toekomst en het verleden mogelijk:
- Scène 1: Zoon — Vader. Vader: "Toen ik je moeder trouwde…"
- Scène 2: Vader — Moeder. Moeder: "Ik ben zwanger."
- Scène 3: Moeder — Zoon. Zoon: "Sinds vader is gestorven…"
Mogelijke suggesties
- De klassieke suggestie is een relatie.
- Naam, leeftijd, beroep, hobby, grootste angst (fobie), levensdoel/-droom van de hoofdpersoon. Voorbeeld: Horst, 27 jaar, dakdekker, spinnen, een persoonlijke audiëntie bij de paus.
- Iemand uit het publiek wordt op het podium gevraagd en naar persoonlijke gegevens gevraagd — leeftijd, werk, woonsituatie, partner, kinderen. De spelers bouwen op die basis een fictief verhaal. Ze kunnen tijdens het spel om meer details vragen.
Verdere aanwijzingen
- Het is goed om de scenische opbouw aan de heldenreis te oriënteren.
- Na een Freeze hoeft de lichaamshouding niet overgenomen te worden.
- Voor tijdsprongen naar het verleden of de toekomst kun je een korte aankondiging doen om verwarring bij het publiek te beperken: "Tien jaar eerder…"
- In tegenstelling tot Schnitzlers stuk is de hoofdpersoon (de "held") in veel scènes aanwezig.
- Wie "pech" heeft komt slechts in één scène voor.
- De hoofdpersoon (de "held") kan zich pas in de loop van de scènereeks blijken — vooral bij een eenvoudige suggestie.