2–3 spelers · 50–90 minuten
Premisse: twee mensen die elkaar niet kennen, zijn door externe omstandigheden gedwongen om samen op één plek de nacht door te brengen.
Voorbereiding: eerst wordt aan het publiek de plek gevraagd — een station omdat de trein is uitgevallen, een wachtkamer in het ziekenhuis, een berghut. Twee figuren worden door het publiek uitgerust — naam, leeftijd, beroep en vooral: een reden om hier de nacht door te brengen. Bij het uitrusten van de figuren houdt de andere speler zijn oren dicht zodat hij zelf onbevangen blijft. Het enige dat ze elkaar verklappen is hun leeftijd. Vervolgens wordt de plek zo gedetailleerd mogelijk ingericht.
Black.
Terwijl het licht weer aan gaat klinkt een instrumentale versie van "Strangers in the Night". Je ziet de eerste persoon in een routine-handeling. De tweede persoon komt erbij. Tijdens de improvisatie moeten de twee figuren steeds tussen aantrekken en afstoten pendelen, maar in de loop van de tijd steeds dichter bij elkaar komen.
Wanneer een van beiden over een gebeurtenis uit het verleden spreekt, kun je die in een flashback laten zien. De andere speler glijdt dan in de andere rol.
Het stuk omvat fictief een hele nacht. Het eindigt wanneer de twee bevrijd worden, zichzelf bevrijden, vrijgelaten worden of weg kunnen. Eén blijft kort achter terwijl het licht naar black vervaagt en we opnieuw "Strangers in the Night" horen.
Variant: bij drie spelers neemt de derde de andere figuren in de flashback-scènes. Hij kan ook een bijfiguur in de oorspronkelijke scène spelen — de barman in de lege stationsbar, de verpleegster in het ziekenhuis — maar moet er buiten blijven en geen focus stelen.
(Format van Dan Richter — Foxy Freestyle)