Dit is een speciale spelvariant waarbij een Amerikaanse sitcom met al haar typische kenmerken geïmproviseerd wordt. Zo'n sitcom kan natuurlijk ook met andere suggesties of als lange vorm (met meer plotontwikkeling) worden gespeeld.

Eén speler K speelt het kind van het gezin, één speler H speelt het huisdier, één speler N speelt de buurman, één speler M speelt een van de ouders (moeder of vader) en een toeschouwer die op het podium wordt uitgenodigd, speelt de andere ouder (moeder of vader).

Als suggesties kun je bijvoorbeeld vragen:
- één tic voor het kind
- een huisdier en een kunstje dat het huisdier kan
- een nationaliteit voor de buurman
- een lichte psychologische eigenaardigheid (neurose) voor speler M (moeder/vader)
- voor de toeschouwer wordt niets gevraagd
- als laatste wordt er een moraal voor het verhaal gevraagd

Het publiek kan dan geïnstrueerd worden om mee te doen, en wel op de volgende manier (vooraf een keer oefenen):
- Als het kind zijn tic laat zien, verzuchten alle toeschouwers: "Ahhhh".
- Als het huisdier zijn kunstje doet, klappen alle toeschouwers uitbundig.
- Als de buurman het podium op komt, roepen de toeschouwers: "Woef, woef woef".
- Als speler M (moeder of vader) een zin afrondt, roept het publiek "Buuuh".
- Als de toeschouwer op het podium iets zegt, lachen de toeschouwers zo hard ze kunnen.

Daarna wordt er een gewone scène gespeeld met alle richtlijnen die je in het improtheater in acht kunt nemen. De reacties van het publiek op de handelingen van de spelers zijn leuk, maar eigenlijk alleen maar een bonus en mogen niet de hele tijd centraal staan.

Het doel is een scène te spelen, een klein, eenvoudig verhaal in de stijl van Amerikaanse sitcoms te vertellen en op het einde de gegeven moraal te bereiken.

Dit spel moet niet te lang gespeeld worden, omdat de toeschouwers anders te lang gevraagd worden en snel vermoeid raken.

De scène moet starten met de wetenschap dat het doel is de (vooraf gegeven) moraal van het verhaal te bereiken.