Deze warming-up werkt zoals het gezelschapsspel charades.
Een speler krijgt van de spelleider een eenvoudig te raden begrip toegewezen, het liefst een samengesteld zelfstandig naamwoord of een titel (van een bekende film of een boek). De spelleider noemt ook de categorie van het begrip (bijvoorbeeld spreekwoord).
De speler probeert vervolgens, net als bij charades, het begrip alleen pantomimisch voor de groep uit te beelden, zonder geluiden te maken, woorden in de lucht te schrijven of te spreken.
Omdat het een eenvoudig te raden begrip is, proberen de anderen de pantomimische bewegingen juist verkeerd te interpreteren en zoveel mogelijk absurde ideeën te roepen. Bijvoorbeeld: de bekende houding uit de film "Titanic" interpreteren als "dronken Jezus" of iets dergelijks.
Net als bij het spel "Nieuwe keuze" is het doel om te blijven bevestigen en zoveel mogelijk interpretaties van de pantomime te roepen die niks met het eigenlijke begrip te maken hebben, maar toch ergens op kunnen slaan.
De ronde is afgelopen zodra de spelers geen nieuwe ideeën meer hebben of wanneer iemand het juiste begrip zegt.