Dichten met gevoel

Aan dit spel — ook Dichtershoek genoemd — doen drie of vier spelers mee. De presentator vraagt aan de toeschouwers om een willekeurige eenvoudige zin. Verder laat hij zich voor elk van de drie of vier spelers een gevoel geven. De spelers stellen zich met het gezicht naar het publiek op een bepaalde afstand naast elkaar op het podium op en bevriezen in hun lichaamshouding. Een voor een — afhankelijk van wie op dat moment de impuls voelt — stapt nu 1 à 2 meter naar voren met de taak om, beginnend met de gegeven zin, spontaan een gedicht te spreken ofwel zijn monoloog in rijmende verzen te spreken. Daarbij blijft de speler de hele tijd in het voorgeschreven gevoel. Hij kan natuurlijk gesticulerend en mimisch zijn spreken en zijn emoties ondersteunen. Na het einde van de monoloog gaat de speler weer naar de achtergrond en bevriest.

Belangrijk is dat de twee die niet aan het spelen zijn "bevroren" zijn en neutraal naar voren kijken; dat versterkt het effect van het spel.

Aanwijzingen en tips

• De uit te beelden gevoelens moeten contrastrijk zijn; positieve en negatieve gevoelens moeten evenwichtig vertegenwoordigd zijn.
• Je moet om een zin vragen waarvan je op het laatste woord een rijmwoord kunt vinden. Dus een zin als "Ik bezoek mijn oom" zou noodlottig zijn ;-)
• Je kunt het spel ook als Poetry Slam laten lopen.

Zie ook: Rijmen