Drie zinnen vrij

Omdat er vaak te veel gesproken en te weinig uitgebeeld wordt, is dit een leuk spel en een mooie oefening:

Elke speler heeft voor de komende scène slechts drie zinnen vrij. Om dat te visualiseren krijgt iedereen drie kaartjes/briefjes/stukjes papier op de kleding bevestigd (gewoon wat plakband gebruiken). Wie een zin heeft uitgesproken, haalt een briefje eraf, verfrommelt het en gooit het weg.

De grap: je kunt spaarzaam zijn met je zinnen (en quasi duelleren wie het laatste woord heeft), je kunt verkwistend zijn en al voor een "Hatsjie!" een zin verspillen, en je kunt de anderen met je zin uitdagen/definiëren/taken geven — maar zij kunnen minder blokkeren.

Het is mooi wanneer er minder gesproken wordt — en dat ook nog "gerechtvaardigd": bijvoorbeeld "Pssst — de anderen slapen nog..." (kun je ook via gebaren overbrengen). Maar je moet niet in een gebaren-spel vervallen, let erop dat je natuurlijke bewegingen gebruikt. Spelers vervallen vaak in de dwang om helemaal geen woorden meer te gebruiken. Zo is dit spel echter niet bedoeld.