Een oefening voor twee spelers. De twee zitten schouder aan schouder op twee stoelen en spelen min of meer één persoon, namelijk een expert die over zijn vakgebied vertelt of een uitvinder die over zijn sensationele uitvinding vertelt. Wat het is, geeft het publiek aan.
Beide spreken om beurten, waarbij ieder de zin van zijn voorganger bevestigend herhaalt en aanvult.
Voorbeeld:
*A: Ik ben expert in witte worstjes.
*B: Ja precies, en omdat ik expert in witte worstjes ben, heb ik de witte worstjes nauwkeurig onderzocht.
*A: Ja precies, en omdat ik de witte worstjes nauwkeurig heb onderzocht, heb ik ontdekt dat ze dik maken.
*B: Ja precies, en omdat de witte worstjes dik maken...
De oefening traint het accepteren in zijn extreemste vorm: tegen alles "ja precies" zeggen — en daarop meteen voortbouwen en het zo rechtvaardigen. Bovendien biedt de oefening de voor improvisatie belangrijke ervaring dat je de ontwikkeling van het verhaal op geen enkel moment vooraf kunt plannen, maar steeds opnieuw op onvoorziene nieuwe aanbiedingen moet reageren. Door deze oefening wordt de speler in een zeer constructief zogenaamd "yes-setting" gebracht waarmee hij/zij bereid is om op elk moment positief op een nieuw ingebracht idee te reageren.
In tegenstelling tot "Ja precies, en toen..." wordt bij deze oefening geen handelen verlangd, maar blijft het puur verbaal. Ze is goed geschikt voor beginnersworkshops.