Papegaai

Een spel voor minimaal drie spelers.

Eén speler, speler A, wordt uitgekozen als de "papegaai" (de plagiator).

Na een suggestie beginnen de andere spelers een heel gewone scène. Wanneer de "papegaai" praat, mag hij of zij uitsluitend zinnen gebruiken die de andere spelers al eerder hebben gezegd. Belangrijk is dat hij die zinnen niet aanpast of verandert, maar probeert ze exact een-op-een weer te geven.

Opmerkingen

De scène moet alle elementen van een goede scène bevatten: goed gedefinieerde personages, een duidelijke setting en een zich ontwikkelende handeling.
Ook de "papegaai" moet een duidelijk personage neerzetten en niet alleen op de truc van het napraten leunen — beschouw dat napraten meer als een extra.

De geplagieerde zinnen moeten weliswaar letterlijk worden herhaald, maar de "papegaai" mag ze met een andere intonatie of uitdrukking uitspreken (bijvoorbeeld sarcastisch, verdrietig, fluisterend, euforisch), om ze eventueel een nieuwe betekenis te geven.

De "papegaai" probeert zo veel mogelijk zinnen te onthouden. Sommige spelers onthouden er misschien maar drie, anderen tot zeven. Belangrijk is dat de "papegaai" een zin die hij heeft hergebruikt, daarna "weggooit" en een nieuwe onthoudt.

Om het interessanter te maken, speelt de "papegaai" ook met de zinnen: niet meteen na een zin die is uitgesproken die zin herhalen, maar bijvoorbeeld eerst een zin die helemaal aan het begin van de scène is gezegd. Later volgt dan een zin van later, enzovoort. Dat zorgt voor afwisseling. De "papegaai" moet de zinnen in zijn personage uitspreken, zo natuurlijk klinkend dat het publiek weet dat de zinnen gestolen zijn, maar hij niet onnatuurlijk overkomt en zijn personage niet "verraadt".

De andere spelers kunnen de "papegaai" als een gewoon personage in de scène benaderen en moeten niet in de verleiding komen om hem te definiëren als een naïef kind of iemand die geestelijk in de war is. Anders ontnemen ze het personage zijn betekenis.
De andere spelers moeten ook niet in de verleiding komen om de zinnen van de "papegaai" zelf te herhalen, maar de scène juist natuurlijk en organisch naar voren drijven.