Praten bij aanraking

Er wordt een scène gespeeld door twee spelers, eventueel met suggesties uit het publiek.

Er mag echter alleen gesproken worden als de ene speler de andere aanraakt, en dan mag alleen diegene praten die het contact maakt. Doorlopende aanrakingen zoals handjes vasthouden zijn verboden.

Zo ontstaat er een afwisseling tussen stille momenten en gesproken stukken. De humor zit in het feit dat de spelers de ander op de een of andere manier moeten aanraken om iets te kunnen zeggen.

Variant: Een aanraking geldt altijd in beide richtingen, dus zodra het contact er is mogen beiden praten, ongeacht van wie het contact uitging. Zodra het contact verbroken wordt, moeten beiden weer zwijgen en kunnen ze alleen nog pantomimisch spelen.

Variant: Beide richtingen, maar elke aanraking moet anders zijn — dus slechts één keer een hand op de schouder, enzovoort.