Aan dit spel doen drie personen mee. Onder hen worden de getallen één, drie en vijf verdeeld. In de nu volgende scène mogen de zinnen in de dialogen alleen de bijbehorende lengte hebben, d.w.z. de speler met "één" mag telkens een één-woord-zin zeggen, die met het getal "drie" alleen een drie-woorden-zin en die met het getal "vijf" moet altijd een vijf-woorden-zin zeggen. Meer dan één zin is in de betreffende dialoogbeurt niet toegestaan: voordat je weer mag spreken, moet eerst een ander iets zeggen. Terwijl de één- en drie-woorden-zinnen relatief eenvoudig zijn, heeft de speler met de vijf-woorden-zinnen het het moeilijkst. Hij zal soms langzaam, hakkelend en (op het tellen) geconcentreerd spreken. Desondanks proberen alle drie bij dit gagspel een enigszins zinvol verhaal tot stand te brengen.
Uiteraard wordt ook bij dit spel aan het begin een suggestie opgevraagd.
Je kunt eventueel uit het publiek teltoezichthouders aanwijzen, die de fouten kort melden (bijvoorbeeld door "möp" te zeggen) en de fouten per speler tellen, om de speler met de meeste fouten te bepalen — meestal zal de "vijver" de meeste fouten maken.
Tips en aanwijzingen
- Correct spreken betekent dat na een uiting eerst een ander moet spreken, voordat je zelf weer mag spreken (bijvoorbeeld: de één-woord-zin-persoon spreekt, daarna spreekt de vijf-woorden-zin- of de drie-woorden-zin-persoon, en pas daarna mag de één-woord-zin-persoon opnieuw haar woord zeggen). Eventueel kun je het opnieuw correct spreken ook toelaten na een langere spreekpauze (bijvoorbeeld: drie-zin-persoon spreekt, gaat daarna naar de koelkast, pakt een bier, opent de fles en drinkt eruit, en spreekt daarna opnieuw een drie-woorden-zin).
- De speler met de meeste fouten wordt "gestraft" doordat hij na het spel een (zogenaamd) moeilijke opdracht moet uitvoeren, bijvoorbeeld de solo Theaterdood spelen.
- Variant: een vierde persoon mag alleen klanken produceren (kreunen, zuchten, huilen, enzovoort), is dus de "nul".