Pochodzenie
Korowód podąża śladem sztuki o tym samym tytule („Reigen") Arthura Schnitzlera. W sztuce różne postaci pojawiają się jedna po drugiej. Na scenie są zawsze tylko dwie. Chodzi o to, by ustanowić relację między wszystkimi postaciami.
Sekwencja u Schnitzlera:
- Dziwka — Żołnierz
- Żołnierz — Pokojówka
- Pokojówka — Młody pan
- Młody pan — Młoda dama
- Młoda dama — Mąż
- Mąż — Słodka dziewczyna
- Słodka dziewczyna — Poeta
- Poeta — Aktorka
- Aktorka — Hrabia
- Hrabia — Dziwka
Korowód improwizacyjny
W korowodzie improwizacyjnym kolejność nie jest ustalona. W powyższym przykładzie w 3. scenie mogłyby pojawić się Pokojówka i Żołnierz.
Zmiana scen następuje przez Freeze.
Ważne: każdy aktor wciąż wciela tę samą postać.
Między scenami możliwe są skoki w czasie do przyszłości i przeszłości:
- Scena 1: Syn — Ojciec. Ojciec: „Kiedyś, gdy poślubiłem twoją matkę…"
- Scena 2: Ojciec — Matka. Matka: „Jestem w ciąży."
- Scena 3: Matka — Syn. Syn: „Od śmierci ojca…"
Możliwe propozycje
- Klasyczna propozycja to relacja.
- Imię, wiek, zawód, hobby, największy lęk (fobia), cel/marzenie życiowe bohaterki/bohatera. Przykład: Horst, lat 27, dekarz, pająki, prywatna audiencja u papieża.
- Zaprasza się kogoś z publiczności na scenę i zadaje pytania osobiste — wiek, sytuacja zawodowa, mieszkaniowa, partner, dzieci. Gracze budują na tej podstawie fikcyjną historię. W razie potrzeby dopytują w trakcie gry.
Pozostałe wskazówki
- Warto orientować łuk scen na podróż bohatera.
- Po Freeze nie trzeba przejmować pozy ciała.
- Przy skokach w czasie do przeszłości lub przyszłości krótka zapowiedź zmniejsza dezorientację publiczności: „Dziesięć lat wcześniej…"
- W odróżnieniu od sztuki Schnitzlera bohater główny jest obecny w wielu scenach.
- Kto ma „pecha", występuje tylko w jednej scenie.
- Bohater główny może wyłonić się dopiero w trakcie sekwencji scen — szczególnie gdy zebrano tylko prostą propozycję.