Nowy wybór

Gra jest dla dwóch graczy i prowadzącego „wołającego". Gracze grają wolną scenę tak długo, aż „wołający" powie: „Nowy wybór". Gracz, który mówił jako ostatni, musi zastąpić swoje ostatnie zdanie nowym. Słowa wypowiedziane jako ostatnie tracą znaczenie, są traktowane jako nieistniejące i zostają całkowicie wymazane z pamięci sceny.

Mały przykład:

*Hans: Cześć, jak się masz?
*Peter: Całkiem nieźle, mam nową pracę.
*Wołający: Nowy wybór!
*Peter: Źle, od trzech dni boli mnie głowa.
*Wołający: Nowy wybór!
*Peter: Świetnie. Mam za chwilę randkę.
*Wołający: Nowy wybór!
*Peter: Mój pies nie żyje.
*Wołający: Nowy wybór!
*Peter: Dobrze, jestem w drodze na wakacje.
*Hans: A dokąd jedziesz?
*Peter: Do Włoch.
*Wołający: Nowy wybór!
*Peter: Na Alaskę.
*Wołający: Nowy wybór!
*Peter: Do Szwecji.
*Wołający: Nowy wybór!
*Peter: Do klasztoru milczenia.
*Hans: Oh. A to dlaczego?
*Peter: Bo mam wypalenie.
*Wołający: Nowy wybór!
*Peter: Bo nawróciłem się na chrześcijaństwo.
itd.

Dobrym graczom udaje się popchnąć historię do przodu; początkujący produkują często tylko banały i wprawdzie spełniają regułę i wybierają nową akcję czy nową odpowiedź, ale nie posuwają sceny dalej.

W przykładzie Peter stosuje dwie strategie. Po pierwsze, mówi po prostu coś przeciwnego do tego, co powiedział wcześniej (Całkiem nieźle, .../ Źle ...), po drugie, powtarza tylko początek pierwszego zdania i zastępuje jedynie końcówkę nowym słowem. Tak można i nie ma w tym nic nagannego, ale traci się przez to możliwość wniesienia do sceny czegoś naprawdę nowego i zaskakującego (do Włoch / na Alaskę / do Szwecji).

Często gracze sami narzucają sobie presję, że muszą powiedzieć coś inteligentnego albo oryginalnego. Wcale nie jest to konieczne. Zadaniem wołającego jest również odsiać to, co jest naprawdę bezsensowne, i wołać „Nowy wybór", aż pojawi się coś, z czym można dobrze pracować.

Na pierwszy rzut oka gra wygląda bardzo prosto, ale każdy wie, że po pewnej liczbie nowych wyborów coraz trudniej znaleźć alternatywy. Zadaniem wołającego jest też doprowadzenie gracza do jego granic.

Publiczność chce widzieć, jak gracz się poci i musi pójść do swoich granic. Ale nikt nie chce też patrzeć na cierpienie. Mało wprawnych graczy nie powinno się zatem zbyt mocno „smażyć", bo widzowie nie chcą oglądać kogoś, kto czuje się na scenie niekomfortowo.

Dobry „wołający" wie więc, jak daleko może się posunąć i jak daleko powinien się posunąć.

Często słyszy się dialogi takie jak ten:

*Peter: „Poproszę trzy bułki."
*Wołający: „Nowy wybór!"
*Peter: „Poproszę pompkę do roweru."
*Wołający: „Nowy wybór!"
*Peter: „Poproszę suknię balową."
*Hans: „A jaki rozmiar pan/pani nosi?"

Wołający kończy tu o wiele za wcześnie. Gracz po prostu zawsze zastępował tylko ostatnie słowo i nie zaproponował naprawdę różnych ofert. Dobrzy gracze potrafią pierwsze wybory zaoferować niemal odruchowo. Tym samym reguła gry jest spełniona, ale ani gracz nie wyciągnął z siebie tego, co najlepsze (zaskoczenia samego siebie), ani publiczność się nie bawi, bo gra jest tylko rutynowo odgrywana. W powyższym przykładzie „wołający" mógłby przerwać jeszcze kilka razy więcej.

Gracze powinni też uważać, żeby dawać wołającemu wystarczająco okazji do przerywania. Najgorsze, co może się zdarzyć, to że gracze popadną w pogawędkę, będą mówić o sobie i nie zostawią pauz.

Powinno się oferować dość pauz (mogą być bardzo krótkie, ale powinny być).

Jak w każdej scenie pomocne jest oferowanie „wołającemu" działań. Nowy wybór nie musi odnosić się tylko do wypowiedzianego słowa. Wołający może też poprosić, by wykonać jakąś czynność na inny sposób. Przykład: jeśli gracz wchodzi do pokoju i otwiera wyimaginowane drzwi, naciskając klamkę, „wołający" może powiedzieć:

*W: „Wejdź inaczej!".
*Gracz teraz otwiera drzwi bardzo, bardzo ostrożnie.
*W: „Nowy wybór"
*Gracz przechodzi przez drzwi wahadłowe.
*W: „Nowy wybór"
*Gracz wykopuje drzwi nogą z wyciągniętą bronią w ręce.
*W: „Nowy wybór"
*Gracz otwiera drzwi pilotem.

Gra dobrze nadaje się też jako ćwiczenie do trenowania składania ofert.

Zobacz także: Nowy wybór - Informacje podstawowe