Ta gra, autorstwa Douga Nunna, jest rodzajem długiej formy.
Najlepiej grać ją w trzy kobiety i trzech mężczyzn + prowadzący, trwa około godziny.
Prowadzący najpierw zbiera od publiczności propozycję dla każdego z sześciu graczy.
Potem zaczyna się gra, składająca się z kilku faz.
Faza 1: Prezentacje
Każda z sześciu postaci prezentuje swoją postać przez około minutę, na przykład jako nagranie wideo z portalu randkowego.
Faza 2: Pierwsze spotkanie
Prowadzący zestawia pary. Następują trzy sceny: w każdej dwie z postaci z fazy 1 spotykają się po raz pierwszy („randka w ciemno"). Każde spotkanie trwa około trzech minut. Między każdą parą musi „zaiskrzyć".
Faza 3: Po sześciu miesiącach
Dla wszystkich trzech par następuje skok w czasie o sześć miesięcy. Pokazujemy scenę z — odtąd wspólnego — życia par utworzonych w fazie 2. Długość tych trzech scen jest dowolna. Można poprosić publiczność o miejsce jako propozycję. Tu (w przygotowaniu na fazę 4) zarysowujemy konflikt lub problem między postaciami.
Faza 4: Przeklęty siódmy rok
W tych trzech scenach — dowolnej długości — z trzema parami chodzi o życie po siedmiu wspólnych latach. Jak w rzeczywistości — wszystko jest możliwe: kłótnie, harmonia, znowu razem, nowe szczęście…
Wskazówki
- Można brać prawdziwe „typy" lub bardzo charakterystyczne postaci — prostego rolnika, fryzjerkę-nimfomankę, „twardego" policjanta, zarozumiałego profesora (zob. też kliszę). Ale niektóre postaci muszą mieć głębię. Ważne, by wybierać też autentyczne i poruszające postaci, niekoniecznie powierzchownie zabawne — inaczej zrobi się płaskie. Liczy się dobry mix!
- Wariant: ktoś z publiczności decyduje o parach po fazie 1.
- Wariant: publiczność po fazie 2 głosuje, które dwie pary chce dalej oglądać — fazę 3 gra się tylko z dwiema parami. Po fazie 3 publiczność wybiera, którą parę chce zobaczyć w siódmym roku — fazę 4 gra tylko jedna para. Plus: oszczędność czasu.
- W fazie 1 (prezentacje) gracz może siedzieć (np. dla „nagrania wideo").
- Podczas pierwszego spotkania bardziej oryginalnie jest założyć, że kandydaci się nie znają — np. że nie widzieli wideo prezentacyjnego.
- Możliwości w fazie 4: jak w fazie 3 można poprosić publiczność o propozycję — np. przedmiot. Można przerwać scenę i zapytać publiczność, czy para ma zostać razem, czy się rozstać. Ujawnienie albo zaskakujący zwrot (ciąża na przykład) także może ożywić scenę.
- Na bisie / w reprize na końcu spektaklu postaci mogą wracać w innych konfiguracjach.