Gra Slumdog Impronair to długa forma nawiązująca do filmu Slumdog. Milioner z ulicy i do formatu teleturnieju Milionerzy.
Bierze udział co najmniej czterech graczy, najlepiej sześciu. Z nich jeden jest i pozostaje przez cały czas prowadzącym, drugi jest i pozostaje kandydatem. Pozostali dwóch (do czterech) graczy konstruują „sceny wstawne" i przyjmują (ewentualnie zmienne) postaci z życia kandydata, który — także w scenach wstawnych — zawsze gra siebie samego.
Intencja długiej formy: poznać kandydata, tę figurę z teleturnieju. Jak w filmie kandydat przeżywa flashbacki, z których wynika, dlaczego zna odpowiedź na każde pytanie. Tak publiczność powoli poznaje całe życie kandydata.
Propozycja przebiegu:
1. Przed pokazem jeden z graczy idzie z flipchartem do foyer i zbiera od publiczności pytania z czterema możliwymi odpowiedziami, w tym jedną poprawną. Może to być również wiedza specjalistyczna z zawodu lub hobby. Na każdej stronie flipchartu jest tylko jedno pytanie z czterema odpowiedziami.
Nieco prostsza opcja: zbierać pytania od publiczności przy wejściu na karteczkach, z poprawnymi odpowiedziami. Łącznie potrzeba pięciu pytań.
2. Dżingiel teleturnieju, gra świateł, prowadzący wchodzi i w roli wita publiczność TV i kandydata. Wskazuje, że kandydat już wygrał 16 000 euro i zostaje mu jeszcze tylko koło ratunkowe publiczności. Zatem przechodzimy do pytania za 32 000 euro.
3. Prowadzący czyta pytanie za 32 000 i odpowiedzi — pierwsze z pięciu pytań publiczności.
Dramaturgicznie są dwie możliwości dalej. Różnica: stopień początkowej pewności kandydata. W a) jest pewny od razu i scena wstawna wyjaśnia dlaczego; w b) kandydat jest najpierw niepewny i dopiero po scenie wstawnej (która może być wspomnieniem) jest pewien. W obu wariantach chodzi o zdarzenie z dzieciństwa kandydata.
a) Kandydat mówi, że zna odpowiedź, i ją podaje. Prowadzący się dziwi i pyta, skąd zna poprawną odpowiedź. Potem: ciemność, dywan dźwiękowy i scena wstawna, która tłumaczy, skąd kandydat zna odpowiedź — możliwie emocjonalnie. Kandydat musi być prowadzony! Jak / gdzie / od kogo dowiedział się poprawnej odpowiedzi? Po scenie wstawnej: ciemność, dywan dźwiękowy. Prowadzący zapisuje odpowiedź — naturalnie poprawną. Dżingiel, gra świateł. Krótka wymiana między prowadzącym a kandydatem.
lub
b) Kandydat sygnalizuje, że chyba zna odpowiedź, ale nie jest pewien. Nie podaje jeszcze ostatecznej odpowiedzi. Potem: ciemność, dywan dźwiękowy i scena wstawna, która pokazuje poprawną odpowiedź — możliwie emocjonalnie. Kandydat musi być prowadzony! Jak / gdzie / od kogo dowiedział się odpowiedzi? Po scenie wstawnej: ciemność, dywan dźwiękowy. Kandydat dopiero teraz podaje ostateczną odpowiedź — np.: „Jak teraz sobie pomyślę, jestem pewien!" — prowadzący ją zapisuje, jest poprawna. Dżingiel, gra świateł. Krótka wymiana.
Grupa powinna wypróbować, która wersja bardziej jej pasuje.
4. Schemat z 3 się powtarza. Tym razem 2. pytanie (kolejna strona flipchartu), 64 000 euro. Scena wstawna pokazuje teraz coś z młodości kandydata.
5. Jak 3, z 3. pytaniem i 125 000 euro. Scena wstawna jako młody dorosły.
6. 4. pytanie, 500 000 euro i scena wstawna z dorosłego życia. Tu można użyć koła ratunkowego publiczności.
7. 5. pytanie. Stawką jest milion euro, scena wstawna z najnowszej / niedawnej przeszłości. Wygrana! Dżingiel, gra świateł, deszcz konfetti.
Wskazówki
- Przed startem: prowadzący wyjaśnia, że pytania pochodzą od publiczności.
- Wariant: wszyscy gracze poza prowadzącym przedstawiają się krótko w świeżo skonstruowanej postaci, a publiczność wybiera, kto ma być kandydatem. Mogą wcześniej zebrać propozycję dla swojej postaci.
- Ważne: dżingiel i efekty świetlne nie mogą być przejęte 1:1 z teleturnieju „Milionerzy" — prawa! Endemol zwykle daje OK, jeśli się do nich napisze i poinformuje.
- Kandydat zawsze gra w scenach wstawnych. Gracz, który gra prowadzącego, nigdy nie bierze w nich udziału.
- W tej grze chodzi o emocje i o relacje. Tylko powierzchownie chodzi o to, dlaczego i jak kandydat zna poprawne odpowiedzi.
- W pięciu chronologicznie ułożonych scenach mile widziane są elementy powracające. Idealnie, gdy kandydat odnajduje w 5. scenie zaginioną młodzieńczą miłość z 2. sceny wstawnej.
- Aby uniknąć problemu jednego bohatera we wszystkich historiach, można każdej historii dać innego bohatera — np. kandydat ciągnie „koło telefoniczne" i osoba, do której dzwoni, staje się bohaterem następnej historii.