Improwizowany film.
Pierwotnie opracowany przez The Family wedle wskazówek Del Close'a. Prezentowali go jako jeden z Three Mad Rituals (razem z Dekonstrukcją i Haroldem). Po przeprowadzce do Nowego Jorku i założeniu UCB Theater Matt Besser zebrał ensemble i nauczał formatu The Movie. Z tego ensemblu powstała obsada Feature Feature, której członkowie później prowadzili ensemble Instant Cinema.
The Movie to zwykle bardzo lubiany, ale i trudny format. Wielu improwizatorów to kinomani i z chęcią grają oraz parodiują gatunki, reżyserów lub techniki, ale w skomplikowanej fabule łatwo się pogubić. Udane wykonania The Movie skupiają się więc bardziej na postaciach lub specyfice gatunku, a szczegóły fabuły traktują z dystansem albo w ogóle pomijają.
Struktura
Otwarcie
Gracze proszą publiczność o linijkę z ulubionej piosenki. Tę propozycję wykorzystują do opisania trzech scen za pomocą wskazówek scenicznych. Opisując sceny gracze zmieniają się, czasem przejmują w połowie zdania.
Oto przykład takiego opisu, a po nim początek drugiego:
- Improwizator 1: „Zaczynamy od jazdy kamerą obok studentów kujących w bibliotece. Są w najlepszym studenckim wieku i dobrze ubrani. Wokół nich stosy podręczników do prawa."
- Improwizator 2: „…otoczeni podręcznikami do prawa. Zatrzymujemy się przy studencie, który w odróżnieniu od pozostałych nosi dżinsy i T-shirt. Wcale nie wygląda na zdenerwowanego — w istocie śpi na pustym notatniku…"
- Improwizator 3: „Widzimy, że jego T-shirt jest nowy i ma napis 'I took the LSAT stoned'."
- Improwizator 2: „Cięcie na luksusowy szeregowiec. W środku elegancka sypialnia, gdzie sztywno wyglądający mężczyzna szykuje się do snu."
Podczas gdy niektórzy improwizatorzy opisują scenę, inni mogą wskoczyć i odegrać wymienione postaci. Zwykle nie ma jeszcze dialogu — opowiada się i przedstawia to, co zostało powiedziane.
Po wystawieniu trzech scen jeden z improwizatorów może wyjść do przodu i nadać improwizowanym filmom tytuł:
Improwizator: „Kamera najeżdża na niebieski podręcznik akademicki, tytuł pojawia się czerwonym tuszem: 'Kuj!'. I wpływamy w pierwszą scenę."
Część główna
Po trzech opisach scen w otwarciu i ustaleniu tytułu gracze wracają do pierwszej sceny i zaczynają improwizować film. Od tego momentu postaci również zaczynają mówić. Gracze, którzy aktualnie nie grają, mogą w każdej chwili wyjść do przodu i dać wskazówki reżyserskie, polecenia oświetleniowe, zmienić ujęcia (plan ogólny, zbliżenie, jazda) lub wprowadzić efekty dźwiękowe.
Duża część komizmu pochodzi z parodiowania konkretnego gatunku: filmy o sportowych herosach, film noir, musicale, późne erotyki z lat 60. Gracze są ekspertami od tych gatunków, niezależnie od stopnia szczegółów. Po ustanowieniu gatunku można wpinać komentarze o gatunku jako wskazówki reżyserskie. Przy filmie Quentina Tarantino gracz może rzucić: „Widzimy, że tę postać gra aktor, który nie grał od 20 lat."
Gracze zwykle kończą format jasnym opisem momentu pojawienia się napisów końcowych albo gdy słowo „Koniec" pojawia się na „ekranie".