Prawdziwy przedmiot od widowni trafia na scenę. Przedmiot jest naprawdę tym, czym jest. Ten przedmiot wyznacza miejsce pierwszej sceny, tzn. miejsce inspiruje się przedmiotem (np. parasolka → deszczowa ulica, klucze → mieszkanie).
Scena się rozwija, a przedmiot pojawia się w niej jako ważny element — "czerwona nić" historii. Gdy scena się kończy, zaczyna się nowa scena w innym miejscu, ale przedmiot znowu w niej występuje, tym razem w innym kontekście.
Tak tworzy się ciąg scen połączonych jednym przedmiotem — jak czerwona nić.