Lustrzana mimika

Gracz (A) stoi naprzeciwko pozostałych w lekkim półkolu. Inni ciągle odzwierciedlają mimikę A, najpierw (a) jak najdokładniej. Później wariant: (b) lekko lub (c) mocno przesadzony (karykatura).

A może próbować dowolnej mimiki albo dostaje od prowadzącego emocje do przedstawienia. Dzięki wielokrotnemu lustru A dostaje ciągłą informację zwrotną o tym, co wyraża.