Tę formę długą można grać w dwóch wariantach.
W obu wariantach widownia jest najpierw proszona o przyniesienie tomików wierszy, opowiadań, własnej poezji lub dowolnych tekstów.
Wariant 1: Gracz czyta fragment tekstu na głos, a reszta improwizuje scenę inspirowaną tym fragmentem.
Wariant 2: Teksty służą jako "sugestie" — gracz otwiera losową stronę, czyta zdanie, które staje się impulsem do sceny.
Wskazówki
- Teksty powinny być zróżnicowane
- Można mieszać literaturę z własnymi tekstami widowni
- Fragmenty nie muszą być odtwarzane dosłownie — chodzi o inspirację