Uczestniczą dwaj gracze. Jeden stoi stabilnie i zamyka oczy. Prowadzący opisuje mu obraz rośliny wodnej, mocno zakorzenionej w dnie, która reaguje powoli i łagodnie na dotknięcia. Gracz może sobie też wyobrazić coś dodatkowego, np. rodzaj wody (morze, rzeka), kolor i kształt kwiatu, łodygi itd. Gdy "roślina wodna" zinternalizowała obraz, drugi gracz zaczyna dotykać roślinę wodną wielokrotnie w różnych częściach ciała. "Roślina wodna" łagodnie ustępuje, poruszając się tak, jak wyobraża sobie ruch rośliny wodnej przy dotknięciu: powolny ruch w kierunku impulsu, może całym ciałem, powolne kołysanie z powrotem, może jeszcze lekkie wahnięcie. Tendencja jest zawsze ku górze (wypór), tzn. kwiat (głowa) dąży w górę po każdym dotknięciu i wraca do spokoju do następnego dotknięcia.