Armando

Armando (Armando Diaz'tan, Del Close'un fikrinden esinlenerek).

Armando, Melanie formatına benzer.

Bir Armando şu yapıya sahip olabilir:

1. İzleyiciden öneri.
2. Armando-monoloğu — öneri üzerinden monologcu (Armando), gerçeklikte ve kişisel deneyiminde kök salmış bir monolog (gerçek bir hikâye) sunar.
3. Sahneler — diğer oyuncular monoloğu analiz eder ("soyar") ve bu monologdan ilham alan sahneler oynar. Tematik, yorum niteliğinde ve teğetsel sahneler bulunmalıdır.
4. Armando-monoloğu — Armando monoloğu sürdürür, gördüklerini aydınlatır ve fikirleri ileriye iter.
5. Sahneler — yukarıdaki gibi.
6. Armando-monoloğu — yukarıdaki gibi.
7. Sahneler — yukarıdaki gibi; artık temalar ve karakterler dolaşmaya (yeniden ortaya çıkmaya) başlamalıdır.
8. Armando-monoloğu — yukarıdaki gibi.
9. Sahneler — yukarıdaki gibi.
10. Kapanış Armando-monoloğu — Armando, parçanın unsurlarını bir araya getirir ve başlangıçtaki öneriye son bir göndermeyle kapatır.

Akşamı dolduran format olarak birden çok perde, her biri ayrı bir Armando şeklinde oynanabilir. İlk Armando'nun unsurlarını sonraki perdelere yeniden eklemek de mümkün ve memnuniyet vericidir.

Kaynaklar

http://literatten.bplaced.net/impro/tip-improformen.html