Bu kısa uzun formun özelliği: hikâye beş perdede tersten anlatılır. Tiyatral bir etki için geçmişten bir hikâyeyi hafifçe arkaik bir dilde — Shakespeare-light şeklinde — oynamak iyi olur. Karakterler basit ve biraz klişedir; önemli olan protagonistin her zaman ölmesi ve her zaman iyi, saf bir karakteri olmasıdır. Protagonist sahnedeki figürlerden birine âşıktır. Dört oyuncuda âşık çiftin yanında bir Entrikacı ve bir Yardımcı / Destekleyici vardır.
Önce 5. perde oynanır: Ölüm.
Kısa ve net şekilde protagonistin ölümü gösterilir. Tek başına ölebilir (ör. zehirli bir yemek yer) ya da entrikacının yardımıyla — ör. sırtına bıçak saplar. Protagonist nasıl öldüğüne karar verir. Bu perdede diğer perdeler için belirleyici sözler verilir. Opsiyonel olarak yas tutan sevgili perdenin sonunda dramatik bir an yaşayabilir.Sonra 4. perde gelir: Umut.
Burada ölümden önceki zaman gösterilir. Gerilim, ertelemeyle yükselir. Protagonist neredeyse kurtulacak gibidir. Habersiz protagonistin ölmemesi için bir umut vardır — örneğin makul bir nedenle zehirli içeceği almaz.3. perde: Entrika.
Burada ağ örülür, protagonistin neden öleceğinin gerekçeleri gösterilir, sevimsiz Entrikacı ve bir Yardımcı / Destekleyici tarafından öldürme hazırlanır. Âşık çift bu perde sırasında sahnede değildir.2. perde: Aşk
Âşık çift karşılaşır. İkisi de koşulsuz aşkla tutuşur. Bu patetik ve abartılı oynanır.1. perde: Giriş
Dört kişinin tümü ortaya çıkar. Dikkat, çatışma ve gerilim tohumlarına çekilir.
İpuçları
- Protagonist kural olarak üzerine oynanır.
- Her perdenin başlangıcı ve sonu, oyunculardan biri ya da sunucu tarafından sanal olarak perdeyi açıp kapatma jestiyle işaretlenmelidir.
- Bir perde, dramaturji gerektirirse iki sahneden oluşabilir. O zaman bu sahneler kronolojik olarak akar.
- İdeal kadro dört kişi, ama çok daha fazlası mümkündür.
- Önerilerin toplanması herhangi bir kapsam ve içerikte olabilir — pek çok şey belirlenebilir.
- Bu çok zor oyun formu, sahnede izlenebilir biçimde işlemesi için yoğun çalışma gerektirir.
Ayrıca bakınız: Beş perde