De naam Spokes (spaken) komt voort uit de basisstructuur van dit lange format. Een veelheid aan scènes groepeert zich rond een grondscène. De grondscène is als het ware de naaf en de andere scènes — de vervolgscènes — zijn de spaken.
De grondscène is heel kort en eenvoudig. Eenvoudig, zodat ze telkens zo gelijk mogelijk herhaald kan worden.
Dat is namelijk het bijzondere van dit lange format, met het volgende verloop:
Verloop van Spokes
- De grondscène wordt gespeeld, eventueel met suggesties uit het publiek. Mogelijk speel je de grondscène 2-3 keer direct na elkaar zodat ze ook bij de twee spelers blijft hangen.
- De eerste vervolgscène beantwoordt de eerste vraag die uit de grondscène opdoemt. Een van de andere spelers, voor wie deze vraag rijst, opent dus een scène.
- (Dezelfde) grondscène.
- De tweede vervolgscène beantwoordt een andere vraag uit de grondscène, eventueel ook al uit de eerste vervolgscène.
- (Dezelfde) grondscène.
- Vervolgscène.
- (Dezelfde) grondscène.
— telkens afwisselend — enzovoort.
Tips bij Spokes
- De eerste vervolgscènes beantwoorden meestal openstaande basisvragen (zie CROW, ROTZ, CBZO).
- De vervolgscènes kunnen vóór of na de grondscène in de tijd plaatsvinden.
- Om verwarring door de vele tijdsprongen te voorkomen: kondig vóór de scènes tijdaanduidingen aan, hetzij op de grondscène betrokken — "twee weken vóór de grondscène…" — hetzij op een eerder gespeelde gebeurtenis — "een dag vóór de bankoverval…".
- In de loop van het format kun je de frequentie van de grondscène afbouwen, dus niet meer steeds afwisselen. Eindig in elk geval met de grondscène, want zo "sluit de cirkel".
- De spelers van de grondscène blijven gedurende het hele format dezelfde figuren. Ze mogen natuurlijk als die figuren in vervolgscènes meespelen.
- De andere spelers hoeven in de vervolgscènes niet steeds dezelfde figuur te spelen.
- Hoewel zij meerdere figuren mogen spelen, moeten reeds gevestigde (bij)figuren die opnieuw verschijnen telkens door dezelfde spelers worden gespeeld om verwarring te vermijden.
- Het bijzondere aan dit format: bij elke nieuwe scène verandert voor spelers en publiek het zicht op de grondscène, omdat ze met informatie uit de vervolgscènes wordt aangevuld.
Voorbeeld
Grondscène: Een man roskamt een paard. Een ander komt strompelend aanlopen en zegt: "Joe, leg het zadel op alsjeblieft, ik moet weg — misschien ben ik dagenlang weg!"
1e vervolgscène: er wordt antwoord gegeven op hoe de andere man heet en wat hun relatie is. Dit gebeurt in een flashback naar hun jeugd. Ze blijken broers te zijn en de "grote broer" Jack wilde altijd al sheriff worden. Joe werd altijd als de "kleine broer" behandeld.
Grondscène
2e vervolgscène: er wordt antwoord gegeven op waarom sheriff Jack strompelt. Ook in flashback. Een derde speler komt erbij en speelt een bankoverval, schiet een bankbediende neer. De overvaller heeft een opvallend Mexicaans accent. De sheriff verschijnt. De overvaller schiet hem in het been en vlucht.
Grondscène
3e vervolgscène: het gaat over waarom (en waarheen) Jack moet wegrijden. Avondscène in de saloon. Eerst vertelt de dorpsdokter de sheriff dat hij nooit meer goed zal kunnen lopen. Een andere gast vertelt tijdens het pokeren dat in de buurstad gisteren iemand met een opvallend Mexicaans accent de bank overviel en richting Fort Laramie vluchtte. Jack besluit de volgende ochtend de achtervolging in te zetten.
Grondscène
4e vervolgscène: Jack is in Fort Laramie en probeert de overvaller te vinden.
enzovoort.