Harold to długa forma rozwinięta przez Del Close'a. Pierwotna forma jest opisana w Truth in Comedy Del Close'a i Charny Halpern. W oparciu o tę pierwotną formę Harold składa się z następujących faz:
- Prosi się publiczność o codzienne słowo.
- Runda skojarzeń całej grupy — werbalna i niewerbalna — wychodząca od jednego słowa publiczności.
- Gra się trzy możliwie różne, niepowiązane sceny, każda powiązana z co najmniej jednym ze skojarzeń z fazy 2.
- Następuje gra grupowa. Wszystko możliwe: gry strukturalne (formy krótkie), monologi, śpiew, ćwiczenia… Poruszane są tematy, które nie pojawiły się w trzech historiach z fazy 3, ale mają związek z fazą 2 lub z wyjściowym słowem.
- Kontynuacja i pogłębienie trzech historii z fazy 3. Mogą nagle wyłonić się powiązania lub wpływy między historiami. Nie musi się tak stać, ale może.
- 2. gra grupowa. Jak faza 4. Historie z 3 / 4 / 5 mogą i powinny wpłynąć na to, co teraz powstaje.
- Zakończenie trzech historii z faz 3 / 5. Jeśli wszystko idzie dobrze, trzy historie łączą się / krzyżują / uzupełniają tematycznie i / lub w postaciach.
- Wspólny finał wiążący historie. Także tu wszystkie gry i formy są dozwolone.
Harold grany jest na świecie przez wiele grup improwizacyjnych i powstały różne warianty. Jest to jedna z pierwszych długich form w historii teatru improwizacji.
Wskazówki
- Nie muszą to być koniecznie trzy gry — możliwe są też cztery czy pięć.
- Jeśli historia się wyczerpała, w fazie 7 nie trzeba jej dalej grać.
- Właśnie przy Haroldzie nie warto trzymać się schematu niewolniczo.
Dalej
[https://www.macrone.de/harold-teil-1-struktur/]
Ciekawostka
Harold to wariant imienia Harald, szczególnie rozpowszechniony w obszarze anglojęzycznym. Pisownia „Harlod", którą czasem widać, jest definitywnie błędna.