Çiftler oluşturulur. Biri şu şekilde sorularla bir hikâye anlatır: "Parka gidelim mi?" "Orada ördekleri besleyelim mi?"...
Diğerinin görevi yalnızca öneriyi onaylamak veya reddetmektir. Ancak bunu mümkün olduğunca çocuksu yapmalıdır.
Yani birçok kısık, kısa "Evet" veya "Hayır" fısıldar, heyecanlı baş sallamalar veya başını iki yana sallama eşliğinde.
Ve bunu yaparken mümkün olduğunca coşkulu olmalıdır — "Hayır" derken bile.
Bu egzersiz, karşıdakine iyi vakit geçirtmeye yarar. Çünkü diğerinin hikâyeyi beğendiğini gören kişi kendini otomatik olarak iyi hisseder ve bu, sahnede önemli bir noktadır. Coşkulu "Evet" ve "Hayır"lar çok fazla pozitif enerji yayar ve hikâyenin kendiliğinden ilerlemesine katkıda bulunur.
Hikâyeyi dinleyen ve "Evet" / "Hayır" diyen kişi, işlerin çok yavaş ilerlediğini hissederse "Peki sonra?" diye de sorabilir.
Bir süre sonra roller değiştirilir.