Bu oyuna iki oyuncu katılır. Her birine seyirciden farklı bir mekân önerilir. Diğer oyuncu bu sırada kulaklarını kapatır. Birbirinden çok farklı mekânlar verilmesi önemlidir. Böylece ikisi de diğerinin mekânını bilmez. Aynı anda başlarlar ve kendi mekânlarını oynarlar, birbirleriyle de etkileşime girerler. Önemli olan, mekânlarının tipik nesnelerini ve özelliklerini açıkça isimlendirmemeleridir.
Örnek: Ameliyathane sahnesi: "Lütfen neşteri verin" dememeli, bunun yerine yalnızca kesici bir el hareketi yapmalıdır. Örneğin bir anaokulunda olan diğer oyuncu kesici hareketi gördüğünde şöyle diyebilir: "Dikkat et, kendini kesme!", çünkü diğer karakter onun için (yalnızca onun için) bir anaokulu çocuğudur.
Amaç, oyuncuların mekânları tahmin etmesi değil, kasıtlı yanlış anlamalar, belirsizlikler ve şaşkınlıklardan gelen eğlencedir. Oyuncular oyun sırasında bunları dile getirmez! Her şey kabul edilir, her şey doğaldır.
Ayrıca bakınız: Sen de mi buradasın?