Seyircilerden alınan gerçek bir eşya sahneye konur. Eşya gerçekten o eşyadır, başka bir şey değil. Bu eşya ilk sahnenin mekânını belirler — yani eşya, böyle bir nesnenin bulunabileceği bir mekâna ilham verir.
Örnekler
- Bıçak -> Sirk arenası (bıçak atıcısının bıraktığı bıçak)
- Baget -> Bir müzik grubunun prova odası
- Tarak -> Kuaför salonu
Bu ilk mekânda, bir oyuncu eşyayı alıp o mekândan ayrılana kadar çeşitli (birbirine bağlı) sahneler oynanır. Oyuncu eşyayı yanına alarak bir sonraki oda/mekâna götürür ve orada oyun devam eder.
Örneğin kuaför salonundaki kleptoman bir müşteri tarağı cebine atar ve sokağa çıkar. Ardından sonraki sahneler sokakta geçer (yayalar, araçlar, köpek gezdiren insanlar...), ta ki kleptoman cebindeki tarakla bankaya girene kadar. Burada tarağı cebinden çıkarır, saçını tarar ve gişe bölümünde bırakır...
Sahnelerin birbirine bağlı olması gerekmez, kırmızı ipliği eşya oluşturur. Kaç kişinin oynadığı da değişir. Kırmızı İplik'te sahnede hiçbir şey olmayabilir ve eşya ilgisizce durabilir.
Eşyayı belirli bir süre hiç dikkate almamak çok güzeldir. Eşya sadece oradadır ve o mekâna özgü yeni tipik sahnelere ilham verir.