En az 3 oyuncu için bir oyun.
Bir oyuncu (A) seçilir; o "Papağan", yani taklitçidir.
Bir seyirci önerisiyle diğer oyuncular normal bir sahne başlatır.
"Papağan" konuşurken, yalnızca diğer oyuncuların daha önce söylediği cümleleri kullanabilir.
Önemli olan, cümleleri değiştirmemesi veya uyarlamaması, birebir aynı şekilde tekrarlamaya çalışmasıdır.
İpuçları
Sahne iyi bir sahnenin tüm bileşenlerini içermelidir: iyi tanımlanmış karakterler, net bir ortam, sürekli gelişen bir olay örgüsü.
"Papağan" da net bir karaktere girmeli ve yalnızca başkalarının cümlelerini çalma numarasına güvenmemeli, bunu daha çok bir ek olarak görmelidir.
Çalınan cümleler sözcüğü sözcüğüne tekrarlanmalıdır, ancak "Papağan" bunları farklı bir tonlamayla/ifadeyle (ör. alaycı, üzgün, fısıltıyla, coşkuyla) söyleyerek yeni bir anlam verebilir.
"Papağan" mümkün olduğunca çok cümle hatırlamaya çalışmalıdır. Bazı oyuncular belki sadece 3 cümle hatırlayabilirken, diğerleri 7'ye kadar hatırlayabilir. Önemli olan, "Papağan" bir cümleyi tekrarladıktan sonra onu "atması" ve yeni bir cümle "hatırlamasıdır".
İşi daha ilginç kılmak için "Papağan" cümlelerle oynamalıdır; yani bir cümle söylendikten hemen sonra tekrarlamamalı, bunun yerine belki daha önce, en başta söylenen bir cümleyi kullanmalıdır. Sonra daha geç söylenen bir cümleyi vb., çeşitlilik sağlamak için.
"Papağan" cümleleri kendi karakteri içinde doğal bir şekilde tekrarlamalıdır; seyirciler cümlelerin çalındığını fark etmeli ama Papağan yapay görünmemeli veya karakterini "ihanete uğratmamalıdır."
Diğer oyuncular "Papağanı" sahnede normal bir karakter gibi doğal şekilde oynayabilir ve onu saf bir çocuk veya akıl sağlığı bozuk bir kişi olarak tanımlama tuzağına düşmemelidir. Aksi takdirde karakterinin anlamını elinden alırlar.
Diğer oyuncular "Papağanın" cümlelerini tekrarlama isteğine de kapılmamalı, bunun yerine sahneyi doğal ve organik şekilde ilerletmelidir.