Yeni Seçim

Bu oyun iki oyuncu ve oyunu yöneten bir "çağırıcı" içindir. Oyuncular serbest bir sahne oynarlar; "çağırıcı" "Yeni Seçim!" diyene kadar devam ederler. En son konuşan oyuncu, son cümlesini yeni bir cümleyle değiştirmek zorundadır. En son söylenen sözler artık geçersizdir, var olmamış sayılır ve sahnenin hafızasından tamamen silinir.

Küçük bir örnek:

*Hasan: Günaydın, nasılsın?
*Ahmet: İyiyim, yeni bir iş buldum.
*Çağırıcı: Yeni Seçim!
*Ahmet: Kötüyüm, üç gündür başım ağrıyor.
*Çağırıcı: Yeni Seçim!
*Ahmet: Harika. Birazdan buluşmam var.
*Çağırıcı: Yeni Seçim!
*Ahmet: Köpeğim öldü.
*Çağırıcı: Yeni Seçim!
*Ahmet: İyiyim, tatile gidiyorum.
*Hasan: Nereye gidiyorsun?
*Ahmet: İtalya'ya.
*Çağırıcı: Yeni Seçim!
*Ahmet: Alaska'ya.
*Çağırıcı: Yeni Seçim!
*Ahmet: İsveç'e.
*Çağırıcı: Yeni Seçim!
*Ahmet: Sessizlik manastırına.
*Hasan: Aaa. Neden?
*Ahmet: Çünkü tükenmişlik sendromum var.
*Çağırıcı: Yeni Seçim!
*Ahmet: Çünkü Budizm'e geçtim.
vb.

İyi oyuncular hikâyeyi ilerletmeyi başarır; yeni başlayanlar genellikle sadece sıradan şeyler üretir, kuralı yerine getirir ve yeni bir cevap seçer ama sahneyi ilerletmez.

Ahmet örnekte iki strateji uyguluyor. Bir yandan daha önce söylenenin tersini söylüyor (İyiyim.../ Kötüyüm...), diğer yandan ilk cümlenin başını tekrarlayıp sadece sonunu yeni bir kelimeyle değiştiriyor. Bu yapılabilir ve yanlış bir şey değildir; ancak böylece gerçekten yeni ve şaşırtıcı bir şeyi sahneye getirme fırsatı kaçırılır (İtalya'ya / Alaska'ya / İsveç'e).

Oyuncular çoğu zaman akıllıca veya orijinal bir şey söyleme baskısı hisseder. Ama buna hiç gerek yoktur. Çağırıcının görevi, gerçekten anlamsız olanları eleyip iyi çalışılabilecek bir şey çıkana kadar "Yeni Seçim!" demektir.

Oyun ilk bakışta çok basit görünür, ama herkes bilir ki belirli sayıda yeni seçimden sonra alternatif sunmak zorlaşır. Çağırıcının görevi oyuncuyu sınırlarına kadar zorlamaktır.

Seyirci oyuncunun terlemesini ve sınırlarına gitmesini görmek ister. Ama kimsenin acı çekmesini de görmek istemez. Deneyimsiz oyuncular çok fazla zorlanmamalıdır, çünkü seyirciler sahnede kendini rahatsız hisseden birini görmek istemez.

İyi bir "çağırıcı" bu nedenle ne kadar ileri gidebileceğini ve gitmesi gerektiğini bilir.

Sık duyulan şöyle diyaloglar vardır:

*Ahmet: "Üç simit istiyorum."
*Çağırıcı: "Yeni Seçim!"
*Ahmet: "Bir bisiklet pompası istiyorum."
*Çağırıcı: "Yeni Seçim!"
*Ahmet: "Bir balo elbisesi istiyorum."
*Hasan: "Bedeniniz kaç?"

Çağırıcı burada çok erken bırakıyor. Oyuncu sadece son kelimeyi değiştirip gerçekten farklı teklifler sunmadı. İyi oyuncular ilk seçimleri refleks gibi sunabilir. Böylece oyunun kuralı yerine getirilmiş olur ama ne oyuncu kendisi için en iyisini çıkarmıştır (kendini şaşırtmak) ne de seyirci eğlenmiştir, çünkü oyun sadece rutin olarak oynanmıştır. Yukarıdaki örnekte "çağırıcı" birkaç kez daha kesebilirdi.

Oyuncular çağırıcıya yeterince kesme fırsatı sunmaya da dikkat etmelidir. Olabilecek en kötü şey, oyuncuların bir sohbete dalıp kendilerinden bahsetmesi ve hiç duraklama bırakmamasıdır.

Yeterince duraklama sunulmalıdır (bunlar çok kısa olabilir ama olmalıdır).

Her sahnede olduğu gibi, "çağırıcıya" eylemler sunmak faydalıdır. Yeni seçim sadece konuşulan sözlerle ilgili olmak zorunda değildir. Çağırıcı bir eylemi farklı şekilde yapmasını da isteyebilir. Örnek: Bir oyuncu bir odaya girip hayali bir kapı kolunu aşağı bastırarak açarsa, "çağırıcı" şöyle diyebilir:

*Ç: "Başka türlü gir!"
*Oyuncu kapıyı çok çok yavaşça açar.
*Ç: "Yeni Seçim!"
*Oyuncu salıncaklı kapıdan girer.
*Ç: "Yeni Seçim!"
*Oyuncu kapıyı ayağıyla tekmeleyerek, elinde silahla girer.
*Ç: "Yeni Seçim!"
*Oyuncu kapıyı uzaktan kumandayla açar.

Bu oyun teklif yapma pratiği için de iyi bir alıştırmadır.

Ayrıca bkz.: Yeni Seçim - Temel Bilgiler