Gra słowna 1, 3, 5

W tej grze biorą udział trzy osoby. Pomiędzy nie rozdziela się liczby jeden, trzy i pięć. W następującej scenie zdania w dialogach mogą mieć tylko odpowiednią długość, tzn. gracz z „jeden" może każdorazowo powiedzieć jednowyrazowe zdanie, ten z liczbą „trzy" tylko trzywyrazowe zdanie, a ten z liczbą „pięć" musi zawsze powiedzieć pięciowyrazowe zdanie. Więcej niż jedno zdanie w danym dialogu nie jest dozwolone: zanim będzie można znowu mówić, musi najpierw mówić ktoś inny. Podczas gdy zdania jedno- i trzywyrazowe są stosunkowo proste, gracz z pięciowyrazowymi zdaniami ma najtrudniej. Czasem będzie mówić powoli, urywanie i skoncentrowany (na liczeniu). Mimo to wszyscy troje próbują w tej grze gagowej skleić mniej więcej sensowną historię.

Oczywiście również w tej grze na początku pyta się o sugestię.

W razie potrzeby można powołać z publiczności liczących, którzy krótko zgłaszają błędy (np. mówiąc „möp") i liczą je przypisane do graczy, by ustalić gracza z największą liczbą błędów - z reguły to „piątka" popełni najwięcej błędów.

Wskazówki i porady

• Mówienie zgodnie z regułą oznacza, że po wypowiedzi musi najpierw mówić ktoś inny, zanim znowu można mówić (np. mówi osoba ze zdaniem jednowyrazowym, potem mówi osoba ze zdaniem pięciowyrazowym albo trzywyrazowym, najwcześniej dopiero potem osoba ze zdaniem jednowyrazowym znowu może powiedzieć swoje słowo). Można też dopuścić ponowne regulaminowe mówienie po dłuższej pauzie w mówieniu (np. osoba trzywyrazowa mówi, idzie potem do lodówki, wyjmuje piwo, otwiera butelkę i pije z niej, a potem znowu mówi trzywyrazowe zdanie).
• Gracz z największą liczbą błędów zostaje „ukarany" tym, że po grze ma do rozwiązania (rzekomo) trudne zadanie, np. musi zagrać solo Śmierć teatralna.
• Wariant: czwarta osoba może wydawać tylko dźwięki (jęki, westchnienia, płacz itp.), jest więc „zerem".