Toster

4 do 6 graczy kuca, dobrze rozmieszczonych, na scenie.

Moderator gwiżdże lub klaszcze teraz w nierównych odstępach w dłonie. Przy każdym sygnale dowolna liczba graczy zrywa się błyskawicznie, siada, pozostaje stojąc lub siedząc. To decyduje każdy gracz dla siebie. Dzięki temu powstaje bardzo wiele różnych konstelacji graczy. Wszyscy gracze, którzy stoją, grają jedną scenę, dopóki moderator nie klaśnie ponownie. Gdy tylko konstelacja się zmienia, zaczyna się zupełnie nowa scena.

Na początku moderator pyta publiczność o ogólny temat, pod którym ma toczyć się scenografia, np. rolnictwo, ruch drogowy, wakacje.

Tę grę można grać w nieskończoność, dlatego od moderatora zależy, by w pewnym momencie ją zakończyć. To może się stać np. wtedy, gdy przy jakimś sygnale wszyscy gracze siedzą na ławce.

Wskazówki i uwagi
- Gra - obok Freeze Tag - dobrze nadaje się jako gra na początek występu.
- Dobrze nadaje się do zmniejszania strachu przed scenami solowymi, bo gdy człowiek nagle stoi sam, musi po prostu szybko coś wyczarować.
- Kucanie na podłodze ma tę zaletę, że gracze mogą bardziej działać w przestrzeni: na klaśnięcie mogą się kucnąć na końcu sceny tam, gdzie właśnie grali.
- Jako sugestię można wziąć miejsce, w którym mają toczyć się wszystkie sceny, np. szkolne podwórko - przy czym sceny nie muszą toczyć się wszystkie na tym samym podwórku!

Warianty

• Zamiast moderatora może klaskać i potem grać siedzący gracz.
• Gdy jakaś konstelacja graczy wstaje powtórnie, kontynuuje się ustanowioną wcześniej w tej konstelacji scenę. Może się to dziać płynnie, ale mogą też w międzyczasie minąć godziny, dni itd. Ważne jest tylko, by te same osoby grały dalej tę samą scenę.
• Gracze siedzą na krzesłach, tzn. sceny rozgrywają się głównie na poziomie werbalnym, bo nie można odejść z własnego miejsca.