Zająć ławkę

Ławka w parku to ostateczny test dla każdego improwizatora. Zderzają się tu dwa światy: czysta otwartość siedzącego i twórcza siła przybysza. Chodzi o złotą zasadę teatru improwizacji: „Tak, i...". Kto odrzuca rzeczywistość drugiego lub próbuje utrzymać kontrolę, przegrywa.

Scenariusz: Czyste płótno

Na scenie kilka krzeseł udaje naszą ławkę w parku. Jeden gracz już siedzi. Jest czystą kartą — bez postaci, bez historii i bez celu. To cudowny stan całkowitej nieodpowiedzialności. Po prostu czeka, aż los wejdzie na scenę w postaci współgracza.

Złota zasada: Nie bądź dobry, bądź gotowy! Nie próbuj być oryginalny ani sprytny. Jeśli myślisz, jesteś zablokowany. Zamiast tego pozwól partnerowi przejąć kontrolę.

Jak grać: Dwie drogi do sceny

Możecie zdecydować, czy wolicie zatopić się w postaciach, czy stoczyć twardą bitwę o wyparcie. W obu przypadkach: Dajcie partnerowi tożsamość.

Wariant A: Pułapka tożsamości

Drugi gracz wchodzi na scenę. Tylko on wie, kim jest, a co ważniejsze, kogo reprezentuje dla niego osoba na ławce.

• Moment projekcji: Przybysz musi „rozpoznać" siedzącego. Czy to dawna sympatia, ksiądz, który zrujnował ślub, czy żywy bóg? Decyzja nie powinna zależeć od ciebie, ale od twojego partnera scenicznego.
• Akceptuj bez oporu: Siedzący musi przyjąć przypisaną mu tożsamość jak prezent. Jeśli twój partner klęka przed tobą, nie graj skromnego — bądź bogiem! Przyjmij status, który ci narzucają. Kto się opiera, zabija scenę. Gra kończy się, gdy role są jasne lub ktoś opuszcza scenę.

Wariant B: Eksmisja (Walka o przestrzeń)

Tu robi się sportowo. Jeden gracz siedzi, a do dwóch innych próbuje kolejno zmusić go do wstania, używając wszelkich sztuczek aktorskich.

• Oferty moralne: Jeśli wiosłujesz przez scenę jako tonący, to jest oferta. Siedzący może pomóc lub patrzeć bez litości. Jeśli pozostaje na miejscu, po prostu gra psychopatę albo kogoś sparaliżowanego strachem. To wielki teatr!
• Siła wyższa: Jeśli współgracz nadjeżdża wyimaginowanym buldożerem, siedzący musi ustąpić. Chyba że znajdzie uzasadnienie, które podniesie stawkę, np. przykuwając się do ławki jako aktywista.
• Zmiana: Jeśli próba się nie udaje, wchodzi następny gracz. Porażka jest wspaniała, o ile robisz to z dumą i robisz miejsce na zupełnie nową historię.

Wskazówki od trenera: Przestań próbować błyszczeć

1. Bądź konkretny: Im jaśniejsze twierdzenie, tym łatwiej partnerowi zareagować.
2. Mowa ciała to status: Siedzący, który się rozkłada, opowiada inną historię niż ten, który nieśmiało trzyma się krawędzi.
3. Graj reakcję, nie pomysł: Daj się prowadzić emocji zamiast sprytnemu scenariuszowi.
4. Oddaj kontrolę: Dobry improwizator jest jak ktoś, kto w ciemności trzyma partnera za rękę. Gdy robi się nudno, zazwyczaj dlatego, że próbujesz być logiczny lub efektywny.

Cel: Zostań w postaci, przyjmij każdą ofertę i daj czadu. Nie bądź bezpieczny, po prostu bądź!