Na szczęście, niestety

To ćwiczenie można grać w kole z wieloma graczami lub w parach.

Historia jest opowiadana zdanie po zdaniu, przy czym każdy gracz mówi po jednym zdaniu.
Pierwsze zdanie jest prostym wstępem.
Potem zdania zaczynają się na przemian od "Na szczęście..." i "Niestety..." (lub też: "Na nieszczęście..."), czyli raz jest pozytywnie, raz negatywnie.

Mimo to zawsze obowiązuje to, co zostało powiedziane wcześniej. Następne zdanie nie może ignorować ani unieważniać poprzedniego.

Celem jest znalezienie do każdego zdania odpowiedniego rozwiązania, najlepiej tego, które samo nasuwa się jako pierwsze.

Jak w każdej historii, ponowne nawiązywanie do tego, co padło na początku, zawsze wzbogaca opowieść.

Przykład:

Gracze ustawiają się w kole:
- Gracz A: "Wczoraj wsiadłem do samolotu do Nowego Jorku."
- Gracz B: "Niestety mój lot wpadł w turbulencje."
- Gracz C: "Na szczęście nie trwało to zbyt długo."
- Gracz D: "Niestety turbulencje spowodowały awarię silnika."
- Gracz E: "Na szczęście na pokładzie były spadochrony."
- Gracz F: "Niestety nie było ich wystarczająco dla wszystkich."
- itd.