← Wszystkie rozgrzewki
Kitty wants a corner (po polsku mniej więcej „Kotek chce kącik") to klasyczna gra rozgrzewkowa i ćwiczenie uważności autorstwa Violi Spolin. Trenuje kontakt wzrokowy, uwagę na całą grupę i szybkie, niewerbalne porozumiewanie się.
Ustawienie
Co najmniej ośmiu graczy stoi w dużym kole, jeden gracz („Kitty") stoi w środku. Ważne, by koło było wystarczająco duże, żeby zamiana miejsc między dwoma graczami trwała dla Kitty zauważalną chwilę.
Przebieg
- Kitty podchodzi do dowolnego gracza w kole, patrzy na niego i mówi: „Kitty wants a corner!"
- Zagadnięty gracz odwraca głowę do lewego lub prawego sąsiada i odpowiada: „Go and see my neighbor."
- W tym czasie dowolnych dwóch graczy w kole próbuje za pomocą samego kontaktu wzrokowego umówić się, że zamienią się miejscami. Robią to tak szybko, jak to możliwe.
- Kitty musi zauważyć tę zamianę i spróbować rzucić się przed jednym z dwóch zamieniających się graczy do jednego z chwilowo zwolnionych miejsc.
- Jeśli mu się to uda, gracz, który przybył zbyt późno, staje się nową Kitty. Jeśli nie, Kitty mówi kolejne „Kitty wants a corner!" do innego gracza i gra toczy się dalej.
Wskazówki i porady
- Kontakt wzrokowy to podstawa. Zamianę umawia się tylko spojrzeniami, nie poprzez rozmowę ani oczywiste gesty.
- Kitty musi utrzymywać aktywną uwagę 360 stopni. Rozmawiając z jednym graczem, musi jednocześnie peryferyjnie obserwować resztę koła.
- Gracze, którzy jeszcze się nie zamieniali, powinni aktywnie współgrać. Nie ma sensu „trzymać się z boku" i nigdy nie oferować kontaktu wzrokowego - gra żyje z wielu prób zamiany.
- Jeśli Kitty wielokrotnie zawiedzie, prowadzący może pomóc, pozwalając zamieniającym się być głośniejszymi (wyraźniejsze kroki, mały dźwięk).
Warianty
- Więcej niż jedna Kitty: w bardzo dużych grupach (15+) dwie lub trzy Kitty jednocześnie na środku.
- Cicha Kitty: zamiast zdań tylko pantomima - Kitty pokazuje obiema dłońmi mały „kącik", a zagadnięty gracz bez słów wskazuje sąsiada.
- Kitty z warunkiem: zamiana dozwolona tylko między osobami, które mają wspólną cechę (ten sam kolor butów, ta sama płeć, ta sama pierwsza litera imienia itp.).
Źródło
Gra Violi Spolin, opisana w Improvisation for the Theater (1963).